Rouwruimte

We fietsen nog steeds naar huis
langs onze straat,
waar jij zo vaak wandelde.

Altijd zagen we je al van ver,
je rustige tred,
en dan die warme blik
die ons meteen herkende.

Nog voor we goed en wel voorbij waren,
was daar je groet,
een woord, een lach
en vaak diezelfde zorgzame vraag
"Hebben jullie het niet te koud?"

Een kleine zin,
maar zo vol aandacht,
zo eenvoudig en toch zo warm,
alsof je even voor ons zorgde
in het voorbijgaan.

Niets groots, niets gepland
maar altijd oprecht,
altijd vriendelijk,
alsof we even mochten thuiskomen
in een paar zinnen.

Nu gaan we er weer voorbij,
maar de straat klinkt anders.
Stiller.

We kijken nog steeds even op,
bijna automatisch,
alsof je daar elk moment kan staan,
gewoon, zoals altijd.

En misschien is dat ook zo
in de herinnering van elke groet,
in die ene zorgzame vraag
die we nooit meer zullen horen
maar altijd zullen meedragen.

Het ga je goed.
We gaan je missen.

Niels, Evy, Ferre en Lio

Niels en Evy Stiers - Heremans- 26/03/2026